Anders Des Te Beter

Icoon

Anders zijn is toch hetzelfde

Strijdperk voor homorechten : Oeganda

In Oeganda is homoseks strafbaar. Terwijl de strafbaarheid in veel landen in de laatste 50 jaar geleidelijk teruggeschroefd werd en de discriminatie tussen homoseksuele en heteroseksuele betrekkingen in sommige landen reeds weggewerkt werd tot in het burgerlijke huwelijk, is dat in veel arme landen waar de kerk een grote greep heeft op de samenleving niet gebeurd.

In 2009 werd in Oeganda zelfs een ontwerp van anti-homoseksuele wet ingediend, die de strafbare handelingen zou uitbreiden en de straf verhogen. Voor “aggravated” homoseksualiteit, wat slaat op verkrachting (seks met -18 jarigen) en “serial offenses” of homoseksuele hardnekkigheid, zou volgens de nieuwe wet de doodstraf mogelijk zijn, maar ook seksueel actieve HIV-positieve personen zouden ter dood gebracht kunnen worden.

Verdedigers van de wet stelden dat homoseksualiteit on-Afrikaans is en een importproduct uit decadente Westerse beschavingen. De homo’s zijn de incarnatie van de duivel en zouden andermans kinderen misleiden omdat ze er zelf geen hebben.

De wet is in mei 2010 onder internationale druk afgevoerd. Maar in het land is homoseksualiteit ondertussen wel een veelbesproken thema – vooral in negatieve zin – , en tegen burgermilities die de homo’s aanpakken in de zin van de voorgestelde wet, wordt niet of nauwelijks opgetreden. Een lokale tabloid publiceerde een lijst van bekende homo’s. De verdere publicatie werd, eveneens onder internationale druk, verboden maar ondertussen zijn wel reeds op de lijst voorkomende personen vermoord.

De homofobe golf van het afgelopen jaar heeft aanwijsbaar zijn oorsprong in de culturele oorlog die woedt in de Verenigde Staten. Conservatieve christelijke missionarissen die terrein verliezen in eigen land, richten hun pijlen op dit Oost-Afrikaanse land, op Kenia en op Nigeria. Hun evangelisatie, met sterke anti-homoseksuele accenten, heeft vooral op dat punt weerklank gevonden. De indiener van het wetsontwerp is een prominent lid van “The Family”, een christelijke fundamentalistische beweging met sterke banden met de Amerikaanse evangelische beweging.

Verleden week woensdag werd David Kato, een van de leiders van Sexual Minorities Uganda (SMUG), vermoord met stokslagen. De New York Times belicht de misdaad, het slachtoffer, de medeplichtige Oegandese krant en de connecties met de Amerikaanse kerken.

De media lieten zien hoe op de begrafenis van David Kato relletjes uitbraken na een toespraak van de geestelijke:

“The world has gone crazy,”  riep de priester door de microfoon.

“De mensen keren zich af van de Heilige Schrift. Ze moeten terugkeren. Ze moeten stoppen met deze praktijken. Een man mag niet een andere man beminnen.”

Homo-activisten die T-shirts droegen met de foto van Kato erop geprint, en met mouwen in de holibi-vlag, bestormden daarop de kansel en grepen de microfoon.

“It is ungodly,”  riep de priester nog, voor hij uit het zicht van de camera’s verdween.

“ONLY GOD CAN JUDGE US”

Een vrouwelijke activiste begon dan te roepen van op de kansel. “Who are you to judge others? We have not come to fight. You are not the judge of us. As long as he’s gone to God his creator, who are we to judge Kato?”

Er brak een waar gevecht uit toen anderen uit het dorp de priester begonnen te verdedigen. Ze namen de priester mee naar het huis van Kato’s vader. De dorpelingen weigerden het lijk van Kato te begraven, waarop een groep van Kato’s vrienden de kist wegbrachten en die zelf begroeven. Bij de eigenlijke begrafenis waren nog een 100-tal personen aanwezig, van de 300 die naar de kerkdienst waren gekomen.

Gearchiveerd onder:Denk, Gay, homo, , , , , , ,

Waarom zou roze groener zijn?


Sommigen zullen het wel vanzelfsprekend vinden dat homo’s doorgaans ook groener zijn. Dat het zo is, blijkt uit een onderzoek waarvan we de resultaten gisteren publiceerden. Maar waarom is dat zo? Waarom zijn holebi’s eerder geneigd om bezorgd te zijn voor het milieu dan hetero’s?

Ik ben niet de enige die zich dat afvraagt. De editorialist van The Advocate zegt hierover: “Gay and lesbian people vote progressively, so it seems natural that they would live progressively“. Tiens, homo zijn is volgens Neal Broverman een teken van progressiviteit… Dat lijkt me een vreemde logica. Ik zou eerder denken dat holebi-zijn er niets te maken heeft, maar dat het aanvaarden van onze geaardheid, zowel door holebi’s zelf als door hetero’s een teken van progressiviteit is. En zodoende zou onze geaardheid op zichzelf ons geen voorsprong moeten geven op het vlak van progressiviteit.

De redacteur van After Elton, Michael Jensen, legt de nadruk op de psychologie van de outsider die een holebi uiteindelijk is: “Growing up gay causes folks to look at the world from the perspective of … being an outsider. I think that makes people much more aware of how actions … can affect both other people and, by extension, the environment.” Dit lijkt me een beter inzicht. Als holebi wens je dat alle mensen rekening houden met de wereld rondom zich en accepteren dat anderen niet zo zijn zoals zij zelf. Je vindt dat de mensen verder moeten kijken dan hun eigen belang, en deze houding werkt door in verband met het milieu. Een holebi wil daarom zelf ook rekening houden met de bedreigde natuur.

Een derde benadering is te vinden in de San Diego Gay & Lesbian News en werd geschreven door Kathleen Connell: “The mentality that allows desecration of the ecosystem is the same mindset that continues to allow the second-class citizenship of LGBT people everywhere.” In zijn algemeenheid kunnen we ook deze opinie bijtreden: de mentaliteit die instaat voor de vernieling (de ‘ontheiliging’) van het ecosysteem is fundamenteel dezelfde als de mentaliteit die van holebi’s tweederangs burgers maakt.
Kathleen merkt ook fijntjes op dat de holebi’s meer bezorgd zijn om de wereld waarin de volgende generatie zal moeten leven, dan de hetero’s die zelf de kinderen van de volgende generatie voortbrengen.

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , ,

Roze is groener

Volgens een Amerikaans onderzoek zijn homo’s meer begaan met het milieu dan hetero’s. Ze dichten zichzelf allerlei “groene” kenmerken toe, en houden meer rekening met het milieu als ze aankopen doen of gaan stemmen.

Het onderzoek werd gevoerd door Harris Interactive bij 2.352 volwassen Amerikanen in de maand november van vorig jaar. (Lees verder)

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , ,

Brazilië kijkt uit naar homokus in soap

Op de Braziliaanse commerciële zender TV Globo volgen miljoenen soap-verslaafden de “novela” Intensato Coração, en de makers houden angstvallig geheim of het uiteindelijk tussen de twee mannen die kriebels voelen voor elkaar, ook nog tot een kus-scène komt.

In De Morgen:

Hoewel in de telenovela’s in het verleden al meerdere taboes in de groep werden gegooid – zoals drank- en drugsproblemen, of geestesziekten – bleek het altijd weer te vroeg voor een kus tussen twee mensen hetzelfde geslacht. Een kus waar de holebi-gemeenschap al jaren op wacht.

[…] Het aantal kijkers van een succesvolle telenovela kan oplopen tot 50 miljoen, en om de spanning erin te houden laten de makers niet in hun kaarten kijken. Bovendien houdt Globo, een van de grootste commerciële televisiemaatschappijen ter wereld, via peilingen de hele tijd de vinger aan de pols van de publieke opinie. Niet zelden wordt het verhaal halfweg abrupt herschreven om een zo groot mogelijk publiek te blijven lokken.”

Ik ben zelf geen soap-kijker (overdag moet ik hard werken voor de kost, en daarvoor en daarna kan je niet met alles bezig zijn) maar ik denk niet dat in een Vlaamse of Nederlandse soap reeds twee verliefde mannen elkaar gekust hebben. De Argentijnse TV heeft “Botineras”, en ook op de Amerikaanse, Britse en Spaanse zenders kussen mannen elkaar in populaire series, maar wellicht moeten we niet te veel meer opscheppen met onze publieke acceptatie van homoseksualiteit, als binnenkort ook Brazilië ons netjes voor is.

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , , , , , ,

Do ask, do tell, but don’t do.

De praktijk om holebi-jongeren naar een therapeut te sturen, is ook in de VS aan het verdwijnen

Acceptatie van homoseksualiteit is in de Amerikaanse samenleving een proces dat zich langzaam afwikkelt. En een proces waarbij veel meer mensen deelnemen aan de publieke discussie dan in Europa. Toen hier de openstelling van het burgerlijk huwelijk gestemd werd door Kamer en Senaat, kwamen de holebi’s niet dansend op straat om daar dan oog in oog te staan met conservatief-kerkelijke hordes, gewapend met wijwater en spandoeken om de duivel te bestrijden. In Amerika wel.

Het gaat dan ook wat langzamer. Er zijn in de States nog maar weinig wetten die homo’s beschermen tegen ontslag wegens hun geaardheid. En de mogelijkheid om partnerships wettelijk te registreren bestaat zelfs nog lang niet in elke deelstaat. Er is bovendien nog een groot deel van de bevolking dat openlijk homoseksualiteit bestrijdt, terwijl dit hier echt wel beperkt is tot een klein deel van de generatie die nu aan het verdwijnen is en waartoe onder meer Léonard behoort.

Het discours van de tegenstanders was tot voor kort dat niemand homoseksueel hoeft te zijn, dat het echt wel een keuze is. Daar werden boeken over gepubliceerd en er ontstond een bloeiend handeltje in “ex-gay” therapieën, die jongeren die tegenover hun christelijke ouders uit de kast kwamen, op de kortste keren wel zouden genezen.

Het handeltje is ondertussen doodgebloed omdat er te weinig positieve resultaten geboekt werden. Bovendien zijn de psychologen die hiervoor een wetenschappelijke onderbouwing probeerden te leveren, publiek belachelijk gemaakt.

Dan heeft de anti-gay beweging het maar over een andere boeg gegooid. Het kernwoord is nu : seksuele onthouding.

Het komt erop neer dat God inderdaad ook homoseksuelen geschapen heeft, maar niet bedoeld heeft dat ze ook met elkaar seks zouden hebben:

It goes something like this: God made homosexuals but demands they abstain from the homosexual lifestyle. Please help us minister to the wretched Gays and Lesbians whom god has afflicted with homosexuality by generously offering a tax deductible love gift at our Sunday service. Your charitable offerings will allow our generals in faith to combat the wicked sin of homosexuality by commanding Gays and Lesbians to abstain from the immoral homosexual lifestyle which of course leads to nothing but depression and death.

De kerken vragen dus aan de kerkgangers (financiële) steun voor hun ontradingsbeleid. In hetzelfde kader past dan wel een uitspraak zoals die van Léonard, dat homo’s die het met elkaar doen en en passant een dodelijke ziekte oplopen, het niet meer dan verdiend hebben. (Lees verder)

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , , , , , , ,

Tom of Finland in de culturele hoofdstad

Tom of Finland: matrozen, militairen, met O-benen, smalle heupen, brede schouders, ongewoon grote lullen, retro kapsel, hoekige kaken - en weinig variatie

Turku, de vijfde stad van Finland, is in 2011 culturele hoofdstad van Europa. Er is een goed geconserveerd kasteel, een oude kathedraal en een museum. Verder is er niet veel cultureel erfgoed, afgezien van Tom of Finland, de homo-erotische strip- en cultfiguur, van de hand van Turku-naar Touko Laaksonen (8 mei 1920 – 7 november 1991).

Laaksonen is wat tekenen betreft een autodidact en zijn eerste tekeningen van smachtende homo-macho’s stammen nog uit zijn legertijd. Na de Tweede Wereldoorlog kreeg hij een baan als tekenaar bij een reclamebureau.

De figuur waarvoor hij bekend werd, de typische opgeschoten houthakkersfiguur met spannende jeans, smalle heupen en brede schouders, werd in 1956 door het Amerikaanse bodybuilder tijdschrift Physique Pictorial op de voorpagina afgedrukt en de tekenaar werd (zonder dat hij dat zelf wist of wilde) aangeduid met de artiestennaam “Tom of Finland”.

Hij werd vanaf dan door allerlei homotijdschriften gevraagd als tekenaar en dit bracht zijn nieuwe carrière op gang. In 1973 was hij rijk genoeg om een riante optrek te kopen in Californië en van zijn royalties te leven. (Lees verder)

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , , , ,

Tunesië : homo’s doen, maar zwijgen

De Facebook-jongeren hebben het bewind van president Ben Ali de laan uit gestuurd. De holebi’s hopen nu op meer vrijheid. Niets is echter minder zeker.

Zoals in de meeste Arabische landen is homoseksualiteit strafbaar in Tunesië. Het strafrecht verbiedt sedert 1913 “sodomie tussen instemmende volwassenen” met drie jaar gevangenschap. In de praktijk geniet de holebi-gemeenschap echter een ruime mate van vrijheid. Het Franse tijdschrift Têtu stelde aan de Tunesisch-Franse regisseur Mehdi Ben Attia (van de film Le Fil) de vraag of de holebi-rechten van de huidige golf van bevrijding zouden profiteren.

Hij schetst de huidige toestand als volgt:

In Tunesië, net zoals in Marokko, mag het niet gezegd worden. Eigenlijk zegt men ons: “Doe wat je wilt maar laat ons gerust!” Wat écht verboden wordt, is niet de homoseksuele praktijk, maar wel het zich homo noemen. Dat ze de homo’s niet zien terwijl ze er met hun neus bovenop zitten, is echt niet de stijl van dit regime. Maar twee mannen die samenleven, dat stoot niemand tegen de borst. Maar ze moeten geen eisen gaan stellen. Zwijgen! Ja, het is wel een beetje vreemd.

Têtu vraagt hem of hij niet bang is dat de islamisten terug zullen keren en dat het met die relatieve vrijheid gedaan zal zijn. De religieuze partijen hebben officieel 17% van de stemmen geleverd bij de verkiezingen. Als men weet dat er door de aanhang van Ben Ali op grote schaal gesjoemeld werd, kan de werkelijke aanhang de eerstvolgende keer sterk aangroeien. Zoals indertijd bij Iran (waar Khomeini in ballingschap leefde in Parijs), is de Tunesische kerkleiding gevlucht naar het buitenland (in dit geval naar Groot-Brittannië). Welk effect dit zal meebrengen weet men nog niet.

Maar Mehdi Ben Attia (die meer in Parijs woont dan in Tunesië) is niet bang, en rekent vooral op de invloed van de jonge Tunesiërs (10% van alle Tunesiërs) die in het minder homofobe Europa wonen:

La masse des Tunisiens est plutôt homophobe, soit de manière volontaire, soit inconsciemment, mais on commence à voir une avant-garde favorable aux droits des gays et plutôt occidentalisée. Il ne faut pas oublier qu’un dixième des Tunisiens vit en Europe. Là où l’on prend des habitudes de liberté que l’on rapporte dans ses valises quand on rentre au pays.

Op het eerste gezicht is dit wishful thinking. Ik heb niet de indruk dat de allochtonen uit de islam-landen zeer onder de indruk zijn van de positieve houding van de andere Europeanen tegenover holebi’s.

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , , ,

Dood door steniging, of stemmingmakerij?

Op 16 januari werd het bericht de wereld ingestuurd dat twee mannelijke Iraniërs, Ayub (20 jr) en Mosleh (21 jr), die betrapt waren op homoseks (en misschien ook seks met een andere, minderjarige man), op vrijdag 21 januari terechtgesteld zouden worden. De meeste persbureaus hebben het bericht gepubliceerd, en zeker op de gay activist blogs werd het ook van commentaar voorzien.

Het oorspronkelijke bericht, op de site van het International Committee Against Stoning, is zeer militant en laat geen twijfel bestaan over de feiten:

According to the news we have received Ayub and Mosleh, 20 and 21 years old, are in danger of execution by stoning in the city of Piranshahr in the province of Kurdistan. The two young men are currently imprisoned in the city of Orumieh. They have been accused of having and filming homosexual relations. Pictures of President Ahmadinejad were incorporated into the film and loaded onto their mobile telephones. In additions, headshots of Khamenei pasted over a donkey were also found on the mobiles. This film fell into the hands of the regime’s agents in Piranshahr who immediately ordered the young men’s execution by stoning to instill fear in the people of Iran. The news indicates that they will be stoned this Friday, Jan 21st 2011.

Dan volgt een oproep om wereldwijd te protesteren. De internationale commissie voor holebi-rechten (International Gay and Lesbian Human Rights Commission, IGLHRC) was gisteren echter zeer voorzichtig en verklaarde tegenover de pers dat de gemelde beweringen niet geverifieerd konden worden:

The International Gay and Lesbian Human Rights Commission (IGLHRC) has received reports of the imminent execution of two men in Piranshahr, Iran. By some media accounts, Ayub and Mosleh have been sentenced to death for raping a young man, filming their actions, and inserting images of President Ahmadinejad into the film. There have been reports that the men are scheduled to be killed by stoning on January 21. IGLHRC has been unable to confirm the allegations in this case.

De voorzichtigheid van de IGLHRC is misschien wel terecht. In een land waar het niet mogelijk is om dergelijke feiten na te trekken, is het ook gemakkelijk om dergelijke wrede geruchten de wereld in te sturen.

Verre van ons om Ahmadinejad te verdedigen. Hij blijft beweren dat homoseksualiteit niet voorkomt in zijn land. En homoseksuelen worden nog steeds doodgestenigd of verhangen, om een goed voorbeeld te stellen voor de hele bevolking. Maar als een verzonnen gerucht ontmaskerd zou worden, dan keert zich dat tegen diegenen die het gerucht verzonnen hebben, niet tegen Ahmadinejad.

 

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , ,

Je bent maar homo als je zegt dat je het bent

Homoseksualiteit in Japan wordt misschien wel scheef bekeken maar lijkt overigens algemeen aanvaard, zo lang als je het geen homoseksualiteit noemt. Als je van jezelf zegt dat je homo bent dan stop je jezelf in het vakje. Als je dat niet zelf doet, doet niemand het.

Dit lijkt een ander manier van omgaan met seksuele identiteit dan wij hier in Europa en men in Noord-Amerika kent, maar het is wel een benadering die homo’s relatief vrij laat en beschermt tegen afwijzing.

Japan heeft geen sterke godsdienstige stromingen, en die zijn het meestal die de homofobie aanwakkeren. Er zijn dan ook zelden of nooit gevallen van anti-homo geweld.

(via Gay Persons of Color)

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , ,

Fun in India

Te meten aan het succes van enkele homotijdschriften in India, is er een opmerkelijke opleving. En achter deze revival zit een echte prins. Prins Manvendra Singh Gohil (Ajmer, Rajasthan, 23-sep-1965) is openlijk homo, en sedert halfweg 2010 ook uitgever van “Fun“, dat voornamelijk te koop ligt in Dehli.

Hoewel het in de nieuwsstandjes nog weggestopt wordt buiten het bereik van kinderen, en ook veel via postabonnement verkocht wordt, is dit geen wegkwijnend groezelig tijdschriftje. Fun wordt gedrukt op 75.000 exemplaren.

De prins is bekend in eigen land maar ook in de VS en in de UK, waar hij in 2009 door de televisie gevolgd werd bij zijn zoektocht naar een geschikte partner (genre “Prins zkt Man”).

Prins Manvendra Singh Gohil

In 1991 trouwde hij met een meisje in volle vertrouwen dat het na zijn huwelijk wel in orde zou komen met zijn seksualiteit:

“I thought after marriage I will be alright because I never knew and nobody told me that I was gay and [that] this is normal. Homosexuality is not a disease. I tremendously regret for ruining her life. I feel guilty”.

Het huwelijk liep spaak in 1992 toen hij tegenover zijn vrouw bekende dat hij homo was.

“It was a total disaster. A total failure. The marriage never got consummated. I realized I had done something very wrong”.

Jaren later engageerde hij zich in de homobeweging in Gujarat.

It was difficult to be gay in my family. The villagers worship us and we are role models for them. My family didn’t allow us to mix with ordinary or low-caste people. Our exposure to the liberal world was minimal. Only when I was hospitalized after my nervous breakdown in 2002 did my doctor inform my parents about my sexuality. All these years I was hiding my sexuality from my parents, family and people. I never liked it and I wanted to face the reality. When I came out in the open and gave an interview to a friendly journalist, my life was transformed. Now, people accept me.

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , ,