Anders Des Te Beter

Icoon

Anders zijn is toch hetzelfde

We kunnen er niets aan doen

We kunnen het zelf niet helpen dat we homo zijn. We zijn van nature zo. In de schoot van onze moeders was het al min of meer beslist dat we zo zouden zijn.

Daar zijn de meeste onderzoekers het ondertussen wel over eens. (Nu nog de kerken). Een klein onderzoekje in 2004 aan een Italiaanse universiteit heeft hier nog wat meer zekerheid over gebracht.

Van een hondertal homomannen en evenveel heteromannen werden een aantal kenmerken onderzocht, onder andere hoe vruchtbaar hun familie was aan moeders kant. Het verschil tussen homomannen en heteromannen was aanzienlijk groot. De moeders aan moederszijde van heteromannen hadden gemiddeld 2,3 kinderen, die van homomannen gemiddeld 2,7 kinderen.

De verklaring die hieraan gegeven werd is als volgt: homomannen maken zelf geen kinderen, maar dit wordt goedgemaakt door een groter aantal kinderen in de familie. Of omgekeerd : als de moeders vruchtbaarder zijn dan normaal, zit er wel een jongen tussen die dat effect in de volgende generatie teniet doet doordat hij homo is. De natuur bewaart dus een soort evenwicht.

Het heeft in ieder geval met de moeders te maken. Aan vaders zijde is er geen verschil in de vruchtbaarheid tussen de familieleden van homo’s en van hetero’s, noch bij de vaders noch bij de moeders. Er is geen significant verschil in reproductiviteit tussen de moeders aan vaderskant bij hetero’s en bij homo’s.

Dat iemand homo is wordt dus (deels) bepaald door de biologie van de moeders. Het is niet iets wat men van zijn vaders kant erft.

Het onderzoek geeft een indicatie voor een klein deel van het voorkomen van homoseksualiteit. De onderzoekers stellen dat andere factoren, waarschijnlijk ook sociale en omgevingsfactoren eveneens een rol spelen.

Filed under: Gay, homo, , , ,

Da Vinci was geniaal

Salai, de geliefde van Leonardo Da Vinci, poseerde als Joannes de Doper in 1514

Salai stond misschien ook model voor de Mona Lisa. Da Vinci schilderde dit meesterwerk tussen 1503 en 1507

Het bericht dat Leonardo Da Vinci de wereld bedrogen heeft met zijn Mona Lisa door voor dit bekende schilderij een jongen te gebruiken als model, doet de schilder onrecht. Hij was geen bedrieger maar een beroemde Italiaanse architect, uitvinder, ingenieur, filosoof, natuurkundige, scheikundige, anatomist, beeldhouwer, schrijver, schilder en componist. Dat zo een genie ook homo was, is bijna vanzelfsprekend. Hoeveel beroemde genieën en kunstenaars waren niet ook homo?

Leonardo Da Vinci is nooit getrouwd geweest. Met de jongen die in 1514 poseerde als Joannes de Doper, Gian Giacomo Caprotti da Oreno, bijgenaamd Salai, had hij al sedert 1490 een verhouding. Salai was aan het begin van hun relatie een knaap, Leonardo een 37-jarige man. Toen Salai nog veel jonger was dan op dit schilderij, beschreef Leonardo hem als een dief, een leugenaar, een stijfkop, en een veelvraat. Maar hij bleef maar kleren voor hem kopen, en sieraden en Salai zou zeker dertig jaar lang bij Leonardo blijven.

Voordat de jonge Salai in Leonardo’s leven verscheen had deze al een reputatie van homo. In 1476 werd hij anoniem beschuldigd van homoseksuele contacten met een 17-jarig model, de notoire prostitué Jacopo Saltarelli. Hij werd niet veroordeeld, waarschijnlijk omdat hij bescherming genoot.

Filed under: Gay, homo, , , , ,

Homo-ouders van draagmoeder-kind

Ik voel aan dat ik met dit standpunt veel vijanden ga maken. Misschien dat ik over enkele dagen mijn blog beter sluit.

Ik schrijf dit naar aanleiding van het bericht bij een collega (Lacquemant) over een homo-paar dat al twee jaar tevergeefs wacht op een kind dat één van de twee mannen “verwekt” heeft bij een buitenlandse draagmoeder. Ik had hierover al lopen nadenken sedert de berichten over het ouderschap van Elton John en partner, wat bij mij bedenkingen opriep in de aard van “dit kind werd gemaakt omwille van de ouders, niet omwille van zichzelf”.

Ik heb namelijk weinig sympathie voor het systeem van draagmoederkinderen. Ik wik mijn woorden: het “systeem van” draagmoederkinderen. Ik houd van kinderen, hoe ze ook gemaakt zijn, en vind dat kinderen recht hebben op een warme, liefdevolle omgeving om op te groeien. Bij de toewijzing van weeskinderen aan andere volwassenen, of bij de toewijzing van een kind aan een van de twee ouders bij een echtscheiding, moet het belang van het kind voorop staan. Niet het belang van het koppel. Het is het kind dat recht heeft op de liefde.

Ik keer deze stelling niet om. Ik zeg niet: “de liefde van twee volwassenen heeft recht op een kind”.

Volwassenen hebben geen recht op het hebben van kinderen. Ook hetero-koppels niet. Als zij seks hebben met elkaar en er komen geen kinderen van, dan heeft niemand hen onrecht aangedaan. Dan is het bij hen maar net zo als bij holebi-koppels. En bij het toewijzen van (wees-)kinderen aan wens-koppels mogen holebi’s zeker niet achtergesteld worden tegenover hetero’s.

De volwassenen hebben geen absoluut recht op kinderen dat ze met elk beschikbaar middel (zoals medische kunstgrepen) kunnen laten gelden.

Ik herinner me de zaak van het Belgische hetero-stel, dat een door de man bevruchte eicel van de vrouw liet dragen door een Nederlandse draagmoeder. Na de geboorte weigerde de moeder het kind af te staan aan de Belgische verwekkers en de rechter oordeelde in het belang van het kind, zonder rekening te houden met de economische rechten van het Belgische echtpaar. Er was een geschreven akkoord, en genetisch was het kind 100 percent “van hen”. Toch oordeelde de rechter dat de band die het kind door de geboorte had met de draagmoeder en de band die verder ontstaan was door de tijd die verstreken was na de geboorte, belangrijker waren. De rechter oordeelde dat het kind recht had op ouders, niet dat de biologische ouders recht hadden op het kind.

In het algemeen durf ik te stellen dat volwassenen geen (afdwingbaar) recht hebben op kinderen, maar dat kinderen wel een afdwingbaar recht hebben op liefdevolle en zorgzame volwassenen.

Ik vind draagmoederschap een uiting van het egocentrisme van twee volwassenen. Kinderen in functie van de relatie van de ouders. Terwijl het moet zijn: ouders in functie van de kinderen.

Filed under: Denk, Gay, homo, , , , , ,

De misdienaar die het zelf wilde

Het was in de zestiger jaren. Mijn vader moest een tweede baantje nemen om rond te komen, en dat was in de lokale bioscoop die eigendom was van de parochie. Mijn moeder deed de kassa en ik verkocht snoep tijdens de pauze. Mijn vader was diep godsdienstig. Op de dag dat de blikken met de filmrollen arriveerden knipte hij alle passages uit de film waarin een kus te zien was, of zelfs maar het beeld van een slaapkamer. Hij wist het niet maar meestal zat ik beneden in de zaal mee te kijken naar de onversneden versie. Ik moest daarna de projectiekamer opvegen. Ik bewaarde zorgvuldig de weggeknipte stripjes en in mijn slaapkamer hield ik ze dan weer tegen het licht. Echte Cinema Paradiso.

De ouders konden in volle vertrouwen hun kinderen naar de bioscoop sturen. Voor het begin van de film ging een priester voor het doek staan om ons 10 weesgegroetjes te laten opzeggen. De kerk was het centrum van ons leven en ik was de leider van de misdienaars. We hadden allemaal een kaart waarop de priester iedere keer zijn paraaf zette wanneer we een mis gediend hadden. Als we 20 parafen verzameld hadden kregen we een prijs: snoep, of een voetbal. Als je op zondag niet naar de mis ging, mocht je niet mee voetballen of op het sportveld komen.

Nog voor ik wist hoe seks eraan toe ging, wist ik al dat het een zonde was. Ik biechtte het voortdurend. Er waren 7 priesters in de parochie en ik ging om beurt bij een andere biechten, zodat het niet opviel dat ik steeds maar seks misdaan had. Ik zei altijd dat ik slechte dingen gedaan had achter mijn moeders rug.

Het begon toen een andere misdienaar van mijn leeftijd me meenam naar een kamer in het jongerenlokaal. Hij legde mijn hand op zijn lul en leerde me hoe ik het moest doen. Ik hield ervan en ik wilde het iedere keer doen als het kon. Al gauw waren er nog andere misdienaars in onze groep. Onze katholieke activiteiten liepen meestal uit op dit soort van pretjes tot op een dag, toen een van de grotere jongens begon te spuiten en iedereen doodsbang werd van wat er gebeurd was.

Toen ik een jaar of tien was zat ik een keer in de bioscoopzaal op de achterste rij en een van de priesters zat naast mij. Hij was de jongste van de zeven, misschien 25 of 30 jaar oud, en hij moest toezicht houden. De andere misdienaars zaten verspreid in de zaal. Ik voelde zijn knie tegen mijn been. Ik trok mijn been niet terug. Het gaf een erg lekker gevoel, heel de film lang. De week daarop weer van dat, alleen drukte ik wat harder. Ik begon tegen hem aan te leunen. (Lees verder)

Filed under: Gay, homo, , , ,