Anders Des Te Beter

Icoon

Anders zijn is toch hetzelfde

We kunnen er niets aan doen

We kunnen het zelf niet helpen dat we homo zijn. We zijn van nature zo. In de schoot van onze moeders was het al min of meer beslist dat we zo zouden zijn.

Daar zijn de meeste onderzoekers het ondertussen wel over eens. (Nu nog de kerken). Een klein onderzoekje in 2004 aan een Italiaanse universiteit heeft hier nog wat meer zekerheid over gebracht.

Van een hondertal homomannen en evenveel heteromannen werden een aantal kenmerken onderzocht, onder andere hoe vruchtbaar hun familie was aan moeders kant. Het verschil tussen homomannen en heteromannen was aanzienlijk groot. De moeders aan moederszijde van heteromannen hadden gemiddeld 2,3 kinderen, die van homomannen gemiddeld 2,7 kinderen.

De verklaring die hieraan gegeven werd is als volgt: homomannen maken zelf geen kinderen, maar dit wordt goedgemaakt door een groter aantal kinderen in de familie. Of omgekeerd : als de moeders vruchtbaarder zijn dan normaal, zit er wel een jongen tussen die dat effect in de volgende generatie teniet doet doordat hij homo is. De natuur bewaart dus een soort evenwicht.

Het heeft in ieder geval met de moeders te maken. Aan vaders zijde is er geen verschil in de vruchtbaarheid tussen de familieleden van homo’s en van hetero’s, noch bij de vaders noch bij de moeders. Er is geen significant verschil in reproductiviteit tussen de moeders aan vaderskant bij hetero’s en bij homo’s.

Dat iemand homo is wordt dus (deels) bepaald door de biologie van de moeders. Het is niet iets wat men van zijn vaders kant erft.

Het onderzoek geeft een indicatie voor een klein deel van het voorkomen van homoseksualiteit. De onderzoekers stellen dat andere factoren, waarschijnlijk ook sociale en omgevingsfactoren eveneens een rol spelen.

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , , ,

Da Vinci was geniaal

Salai, de geliefde van Leonardo Da Vinci, poseerde als Joannes de Doper in 1514

Salai stond misschien ook model voor de Mona Lisa. Da Vinci schilderde dit meesterwerk tussen 1503 en 1507

Het bericht dat Leonardo Da Vinci de wereld bedrogen heeft met zijn Mona Lisa door voor dit bekende schilderij een jongen te gebruiken als model, doet de schilder onrecht. Hij was geen bedrieger maar een beroemde Italiaanse architect, uitvinder, ingenieur, filosoof, natuurkundige, scheikundige, anatomist, beeldhouwer, schrijver, schilder en componist. Dat zo een genie ook homo was, is bijna vanzelfsprekend. Hoeveel beroemde genieën en kunstenaars waren niet ook homo?

Leonardo Da Vinci is nooit getrouwd geweest. Met de jongen die in 1514 poseerde als Joannes de Doper, Gian Giacomo Caprotti da Oreno, bijgenaamd Salai, had hij al sedert 1490 een verhouding. Salai was aan het begin van hun relatie een knaap, Leonardo een 37-jarige man. Toen Salai nog veel jonger was dan op dit schilderij, beschreef Leonardo hem als een dief, een leugenaar, een stijfkop, en een veelvraat. Maar hij bleef maar kleren voor hem kopen, en sieraden en Salai zou zeker dertig jaar lang bij Leonardo blijven.

Voordat de jonge Salai in Leonardo’s leven verscheen had deze al een reputatie van homo. In 1476 werd hij anoniem beschuldigd van homoseksuele contacten met een 17-jarig model, de notoire prostitué Jacopo Saltarelli. Hij werd niet veroordeeld, waarschijnlijk omdat hij bescherming genoot.

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , , , ,

Homo-ouders van draagmoeder-kind

Ik voel aan dat ik met dit standpunt veel vijanden ga maken. Misschien dat ik over enkele dagen mijn blog beter sluit.

Ik schrijf dit naar aanleiding van het bericht bij een collega (Lacquemant) over een homo-paar dat al twee jaar tevergeefs wacht op een kind dat één van de twee mannen “verwekt” heeft bij een buitenlandse draagmoeder. Ik had hierover al lopen nadenken sedert de berichten over het ouderschap van Elton John en partner, wat bij mij bedenkingen opriep in de aard van “dit kind werd gemaakt omwille van de ouders, niet omwille van zichzelf”.

Ik heb namelijk weinig sympathie voor het systeem van draagmoederkinderen. Ik wik mijn woorden: het “systeem van” draagmoederkinderen. Ik houd van kinderen, hoe ze ook gemaakt zijn, en vind dat kinderen recht hebben op een warme, liefdevolle omgeving om op te groeien. Bij de toewijzing van weeskinderen aan andere volwassenen, of bij de toewijzing van een kind aan een van de twee ouders bij een echtscheiding, moet het belang van het kind voorop staan. Niet het belang van het koppel. Het is het kind dat recht heeft op de liefde.

Ik keer deze stelling niet om. Ik zeg niet: “de liefde van twee volwassenen heeft recht op een kind”.

Volwassenen hebben geen recht op het hebben van kinderen. Ook hetero-koppels niet. Als zij seks hebben met elkaar en er komen geen kinderen van, dan heeft niemand hen onrecht aangedaan. Dan is het bij hen maar net zo als bij holebi-koppels. En bij het toewijzen van (wees-)kinderen aan wens-koppels mogen holebi’s zeker niet achtergesteld worden tegenover hetero’s.

De volwassenen hebben geen absoluut recht op kinderen dat ze met elk beschikbaar middel (zoals medische kunstgrepen) kunnen laten gelden.

Ik herinner me de zaak van het Belgische hetero-stel, dat een door de man bevruchte eicel van de vrouw liet dragen door een Nederlandse draagmoeder. Na de geboorte weigerde de moeder het kind af te staan aan de Belgische verwekkers en de rechter oordeelde in het belang van het kind, zonder rekening te houden met de economische rechten van het Belgische echtpaar. Er was een geschreven akkoord, en genetisch was het kind 100 percent “van hen”. Toch oordeelde de rechter dat de band die het kind door de geboorte had met de draagmoeder en de band die verder ontstaan was door de tijd die verstreken was na de geboorte, belangrijker waren. De rechter oordeelde dat het kind recht had op ouders, niet dat de biologische ouders recht hadden op het kind.

In het algemeen durf ik te stellen dat volwassenen geen (afdwingbaar) recht hebben op kinderen, maar dat kinderen wel een afdwingbaar recht hebben op liefdevolle en zorgzame volwassenen.

Ik vind draagmoederschap een uiting van het egocentrisme van twee volwassenen. Kinderen in functie van de relatie van de ouders. Terwijl het moet zijn: ouders in functie van de kinderen.

Gearchiveerd onder:Denk, Gay, homo, , , , , ,

De misdienaar die het zelf wilde

Het was in de zestiger jaren. Mijn vader moest een tweede baantje nemen om rond te komen, en dat was in de lokale bioscoop die eigendom was van de parochie. Mijn moeder deed de kassa en ik verkocht snoep tijdens de pauze. Mijn vader was diep godsdienstig. Op de dag dat de blikken met de filmrollen arriveerden knipte hij alle passages uit de film waarin een kus te zien was, of zelfs maar het beeld van een slaapkamer. Hij wist het niet maar meestal zat ik beneden in de zaal mee te kijken naar de onversneden versie. Ik moest daarna de projectiekamer opvegen. Ik bewaarde zorgvuldig de weggeknipte stripjes en in mijn slaapkamer hield ik ze dan weer tegen het licht. Echte Cinema Paradiso.

De ouders konden in volle vertrouwen hun kinderen naar de bioscoop sturen. Voor het begin van de film ging een priester voor het doek staan om ons 10 weesgegroetjes te laten opzeggen. De kerk was het centrum van ons leven en ik was de leider van de misdienaars. We hadden allemaal een kaart waarop de priester iedere keer zijn paraaf zette wanneer we een mis gediend hadden. Als we 20 parafen verzameld hadden kregen we een prijs: snoep, of een voetbal. Als je op zondag niet naar de mis ging, mocht je niet mee voetballen of op het sportveld komen.

Nog voor ik wist hoe seks eraan toe ging, wist ik al dat het een zonde was. Ik biechtte het voortdurend. Er waren 7 priesters in de parochie en ik ging om beurt bij een andere biechten, zodat het niet opviel dat ik steeds maar seks misdaan had. Ik zei altijd dat ik slechte dingen gedaan had achter mijn moeders rug.

Het begon toen een andere misdienaar van mijn leeftijd me meenam naar een kamer in het jongerenlokaal. Hij legde mijn hand op zijn lul en leerde me hoe ik het moest doen. Ik hield ervan en ik wilde het iedere keer doen als het kon. Al gauw waren er nog andere misdienaars in onze groep. Onze katholieke activiteiten liepen meestal uit op dit soort van pretjes tot op een dag, toen een van de grotere jongens begon te spuiten en iedereen doodsbang werd van wat er gebeurd was.

Toen ik een jaar of tien was zat ik een keer in de bioscoopzaal op de achterste rij en een van de priesters zat naast mij. Hij was de jongste van de zeven, misschien 25 of 30 jaar oud, en hij moest toezicht houden. De andere misdienaars zaten verspreid in de zaal. Ik voelde zijn knie tegen mijn been. Ik trok mijn been niet terug. Het gaf een erg lekker gevoel, heel de film lang. De week daarop weer van dat, alleen drukte ik wat harder. Ik begon tegen hem aan te leunen. (Lees verder)

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , , ,

Strijdperk voor homorechten : Oeganda

In Oeganda is homoseks strafbaar. Terwijl de strafbaarheid in veel landen in de laatste 50 jaar geleidelijk teruggeschroefd werd en de discriminatie tussen homoseksuele en heteroseksuele betrekkingen in sommige landen reeds weggewerkt werd tot in het burgerlijke huwelijk, is dat in veel arme landen waar de kerk een grote greep heeft op de samenleving niet gebeurd.

In 2009 werd in Oeganda zelfs een ontwerp van anti-homoseksuele wet ingediend, die de strafbare handelingen zou uitbreiden en de straf verhogen. Voor “aggravated” homoseksualiteit, wat slaat op verkrachting (seks met -18 jarigen) en “serial offenses” of homoseksuele hardnekkigheid, zou volgens de nieuwe wet de doodstraf mogelijk zijn, maar ook seksueel actieve HIV-positieve personen zouden ter dood gebracht kunnen worden.

Verdedigers van de wet stelden dat homoseksualiteit on-Afrikaans is en een importproduct uit decadente Westerse beschavingen. De homo’s zijn de incarnatie van de duivel en zouden andermans kinderen misleiden omdat ze er zelf geen hebben.

De wet is in mei 2010 onder internationale druk afgevoerd. Maar in het land is homoseksualiteit ondertussen wel een veelbesproken thema – vooral in negatieve zin – , en tegen burgermilities die de homo’s aanpakken in de zin van de voorgestelde wet, wordt niet of nauwelijks opgetreden. Een lokale tabloid publiceerde een lijst van bekende homo’s. De verdere publicatie werd, eveneens onder internationale druk, verboden maar ondertussen zijn wel reeds op de lijst voorkomende personen vermoord.

De homofobe golf van het afgelopen jaar heeft aanwijsbaar zijn oorsprong in de culturele oorlog die woedt in de Verenigde Staten. Conservatieve christelijke missionarissen die terrein verliezen in eigen land, richten hun pijlen op dit Oost-Afrikaanse land, op Kenia en op Nigeria. Hun evangelisatie, met sterke anti-homoseksuele accenten, heeft vooral op dat punt weerklank gevonden. De indiener van het wetsontwerp is een prominent lid van “The Family”, een christelijke fundamentalistische beweging met sterke banden met de Amerikaanse evangelische beweging.

Verleden week woensdag werd David Kato, een van de leiders van Sexual Minorities Uganda (SMUG), vermoord met stokslagen. De New York Times belicht de misdaad, het slachtoffer, de medeplichtige Oegandese krant en de connecties met de Amerikaanse kerken.

De media lieten zien hoe op de begrafenis van David Kato relletjes uitbraken na een toespraak van de geestelijke:

“The world has gone crazy,”  riep de priester door de microfoon.

“De mensen keren zich af van de Heilige Schrift. Ze moeten terugkeren. Ze moeten stoppen met deze praktijken. Een man mag niet een andere man beminnen.”

Homo-activisten die T-shirts droegen met de foto van Kato erop geprint, en met mouwen in de holibi-vlag, bestormden daarop de kansel en grepen de microfoon.

“It is ungodly,”  riep de priester nog, voor hij uit het zicht van de camera’s verdween.

“ONLY GOD CAN JUDGE US”

Een vrouwelijke activiste begon dan te roepen van op de kansel. “Who are you to judge others? We have not come to fight. You are not the judge of us. As long as he’s gone to God his creator, who are we to judge Kato?”

Er brak een waar gevecht uit toen anderen uit het dorp de priester begonnen te verdedigen. Ze namen de priester mee naar het huis van Kato’s vader. De dorpelingen weigerden het lijk van Kato te begraven, waarop een groep van Kato’s vrienden de kist wegbrachten en die zelf begroeven. Bij de eigenlijke begrafenis waren nog een 100-tal personen aanwezig, van de 300 die naar de kerkdienst waren gekomen.

Gearchiveerd onder:Denk, Gay, homo, , , , , , ,

Waarom zou roze groener zijn?


Sommigen zullen het wel vanzelfsprekend vinden dat homo’s doorgaans ook groener zijn. Dat het zo is, blijkt uit een onderzoek waarvan we de resultaten gisteren publiceerden. Maar waarom is dat zo? Waarom zijn holebi’s eerder geneigd om bezorgd te zijn voor het milieu dan hetero’s?

Ik ben niet de enige die zich dat afvraagt. De editorialist van The Advocate zegt hierover: “Gay and lesbian people vote progressively, so it seems natural that they would live progressively“. Tiens, homo zijn is volgens Neal Broverman een teken van progressiviteit… Dat lijkt me een vreemde logica. Ik zou eerder denken dat holebi-zijn er niets te maken heeft, maar dat het aanvaarden van onze geaardheid, zowel door holebi’s zelf als door hetero’s een teken van progressiviteit is. En zodoende zou onze geaardheid op zichzelf ons geen voorsprong moeten geven op het vlak van progressiviteit.

De redacteur van After Elton, Michael Jensen, legt de nadruk op de psychologie van de outsider die een holebi uiteindelijk is: “Growing up gay causes folks to look at the world from the perspective of … being an outsider. I think that makes people much more aware of how actions … can affect both other people and, by extension, the environment.” Dit lijkt me een beter inzicht. Als holebi wens je dat alle mensen rekening houden met de wereld rondom zich en accepteren dat anderen niet zo zijn zoals zij zelf. Je vindt dat de mensen verder moeten kijken dan hun eigen belang, en deze houding werkt door in verband met het milieu. Een holebi wil daarom zelf ook rekening houden met de bedreigde natuur.

Een derde benadering is te vinden in de San Diego Gay & Lesbian News en werd geschreven door Kathleen Connell: “The mentality that allows desecration of the ecosystem is the same mindset that continues to allow the second-class citizenship of LGBT people everywhere.” In zijn algemeenheid kunnen we ook deze opinie bijtreden: de mentaliteit die instaat voor de vernieling (de ‘ontheiliging’) van het ecosysteem is fundamenteel dezelfde als de mentaliteit die van holebi’s tweederangs burgers maakt.
Kathleen merkt ook fijntjes op dat de holebi’s meer bezorgd zijn om de wereld waarin de volgende generatie zal moeten leven, dan de hetero’s die zelf de kinderen van de volgende generatie voortbrengen.

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , ,

Roze is groener

Volgens een Amerikaans onderzoek zijn homo’s meer begaan met het milieu dan hetero’s. Ze dichten zichzelf allerlei “groene” kenmerken toe, en houden meer rekening met het milieu als ze aankopen doen of gaan stemmen.

Het onderzoek werd gevoerd door Harris Interactive bij 2.352 volwassen Amerikanen in de maand november van vorig jaar. (Lees verder)

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , ,

Brazilië kijkt uit naar homokus in soap

Op de Braziliaanse commerciële zender TV Globo volgen miljoenen soap-verslaafden de “novela” Intensato Coração, en de makers houden angstvallig geheim of het uiteindelijk tussen de twee mannen die kriebels voelen voor elkaar, ook nog tot een kus-scène komt.

In De Morgen:

Hoewel in de telenovela’s in het verleden al meerdere taboes in de groep werden gegooid – zoals drank- en drugsproblemen, of geestesziekten – bleek het altijd weer te vroeg voor een kus tussen twee mensen hetzelfde geslacht. Een kus waar de holebi-gemeenschap al jaren op wacht.

[…] Het aantal kijkers van een succesvolle telenovela kan oplopen tot 50 miljoen, en om de spanning erin te houden laten de makers niet in hun kaarten kijken. Bovendien houdt Globo, een van de grootste commerciële televisiemaatschappijen ter wereld, via peilingen de hele tijd de vinger aan de pols van de publieke opinie. Niet zelden wordt het verhaal halfweg abrupt herschreven om een zo groot mogelijk publiek te blijven lokken.”

Ik ben zelf geen soap-kijker (overdag moet ik hard werken voor de kost, en daarvoor en daarna kan je niet met alles bezig zijn) maar ik denk niet dat in een Vlaamse of Nederlandse soap reeds twee verliefde mannen elkaar gekust hebben. De Argentijnse TV heeft “Botineras”, en ook op de Amerikaanse, Britse en Spaanse zenders kussen mannen elkaar in populaire series, maar wellicht moeten we niet te veel meer opscheppen met onze publieke acceptatie van homoseksualiteit, als binnenkort ook Brazilië ons netjes voor is.

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , , , , , ,

Do ask, do tell, but don’t do.

De praktijk om holebi-jongeren naar een therapeut te sturen, is ook in de VS aan het verdwijnen

Acceptatie van homoseksualiteit is in de Amerikaanse samenleving een proces dat zich langzaam afwikkelt. En een proces waarbij veel meer mensen deelnemen aan de publieke discussie dan in Europa. Toen hier de openstelling van het burgerlijk huwelijk gestemd werd door Kamer en Senaat, kwamen de holebi’s niet dansend op straat om daar dan oog in oog te staan met conservatief-kerkelijke hordes, gewapend met wijwater en spandoeken om de duivel te bestrijden. In Amerika wel.

Het gaat dan ook wat langzamer. Er zijn in de States nog maar weinig wetten die homo’s beschermen tegen ontslag wegens hun geaardheid. En de mogelijkheid om partnerships wettelijk te registreren bestaat zelfs nog lang niet in elke deelstaat. Er is bovendien nog een groot deel van de bevolking dat openlijk homoseksualiteit bestrijdt, terwijl dit hier echt wel beperkt is tot een klein deel van de generatie die nu aan het verdwijnen is en waartoe onder meer Léonard behoort.

Het discours van de tegenstanders was tot voor kort dat niemand homoseksueel hoeft te zijn, dat het echt wel een keuze is. Daar werden boeken over gepubliceerd en er ontstond een bloeiend handeltje in “ex-gay” therapieën, die jongeren die tegenover hun christelijke ouders uit de kast kwamen, op de kortste keren wel zouden genezen.

Het handeltje is ondertussen doodgebloed omdat er te weinig positieve resultaten geboekt werden. Bovendien zijn de psychologen die hiervoor een wetenschappelijke onderbouwing probeerden te leveren, publiek belachelijk gemaakt.

Dan heeft de anti-gay beweging het maar over een andere boeg gegooid. Het kernwoord is nu : seksuele onthouding.

Het komt erop neer dat God inderdaad ook homoseksuelen geschapen heeft, maar niet bedoeld heeft dat ze ook met elkaar seks zouden hebben:

It goes something like this: God made homosexuals but demands they abstain from the homosexual lifestyle. Please help us minister to the wretched Gays and Lesbians whom god has afflicted with homosexuality by generously offering a tax deductible love gift at our Sunday service. Your charitable offerings will allow our generals in faith to combat the wicked sin of homosexuality by commanding Gays and Lesbians to abstain from the immoral homosexual lifestyle which of course leads to nothing but depression and death.

De kerken vragen dus aan de kerkgangers (financiële) steun voor hun ontradingsbeleid. In hetzelfde kader past dan wel een uitspraak zoals die van Léonard, dat homo’s die het met elkaar doen en en passant een dodelijke ziekte oplopen, het niet meer dan verdiend hebben. (Lees verder)

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , , , , , , ,

Tom of Finland in de culturele hoofdstad

Tom of Finland: matrozen, militairen, met O-benen, smalle heupen, brede schouders, ongewoon grote lullen, retro kapsel, hoekige kaken - en weinig variatie

Turku, de vijfde stad van Finland, is in 2011 culturele hoofdstad van Europa. Er is een goed geconserveerd kasteel, een oude kathedraal en een museum. Verder is er niet veel cultureel erfgoed, afgezien van Tom of Finland, de homo-erotische strip- en cultfiguur, van de hand van Turku-naar Touko Laaksonen (8 mei 1920 – 7 november 1991).

Laaksonen is wat tekenen betreft een autodidact en zijn eerste tekeningen van smachtende homo-macho’s stammen nog uit zijn legertijd. Na de Tweede Wereldoorlog kreeg hij een baan als tekenaar bij een reclamebureau.

De figuur waarvoor hij bekend werd, de typische opgeschoten houthakkersfiguur met spannende jeans, smalle heupen en brede schouders, werd in 1956 door het Amerikaanse bodybuilder tijdschrift Physique Pictorial op de voorpagina afgedrukt en de tekenaar werd (zonder dat hij dat zelf wist of wilde) aangeduid met de artiestennaam “Tom of Finland”.

Hij werd vanaf dan door allerlei homotijdschriften gevraagd als tekenaar en dit bracht zijn nieuwe carrière op gang. In 1973 was hij rijk genoeg om een riante optrek te kopen in Californië en van zijn royalties te leven. (Lees verder)

Gearchiveerd onder:Gay, homo, , , , ,